Η συνέντευξη του Γιώργου Μαργαρίτη στο avopoli.gr
Το όνομα και τα τραγούδια του Γιώργου Μαργαρίτη έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την τελευταία, ίσως, εποχή του λαϊκού τραγουδιού, όπως αυτό διαμορφώθηκε από το 1980 κι έπειτα. Με αφορμή την τρέχουσα σειρά συναυλιών “Ένας Αιώνας Λαϊκό Τραγούδι” στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (επόμενες εμφανίσεις αυτό το Σάββατο, 9/2 και στη συνέχεια στις 16/2, 23/2 & 2/3), τον συναντήσαμε σε ιστορικό στέκι της Νέας Φιλαδέλφειας και μας έδωσε κυριολεκτικά μια συνέντευξη-ποταμό, ξεδιπλώνοντας την ιστορία του, κυρίως όμως τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου με γνήσια λαϊκή κουλτούρα, από εκείνους που ευχόμαστε να συνεχίσουν να υπάρχουν και να μην τους πάτησε το τραίνο...
Πότε συνειδητοποιήσατε την αγάπη σας για το τραγούδι και πώς προέκυψε η γνωριμία με τον Βασίλη Τσιτσάνη;
Το μικρόβιο για το τραγούδι υπήρχε από πολύ μικρή ηλικία: ο πατέρας μου και ο μεγάλος μου αδερφός έπαιζαν ωραία φλογέρα. Ήμουνα από τα παιδιά τα φευγάτα, έφευγα συχνά από το σπίτι γιατί ήθελα να βγάλω τον καημό μου, που ήταν το τραγούδι. Σε ηλικία 13 χρονών θέλησα να γνωρίσω τον Βασίλη Τσιτσάνη, καθώς ήταν συντοπίτης μου και ήξερα ότι ερχόταν στα Τρίκαλα κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Ο πατέρας μου είδε κι απόειδε, βρήκε μια άκρη και συναντηθήκαμε με τον Τσιτσάνη κάποιο Πάσχα στο καφενείο των αδερφών Τσιτσάνη, στα Τρίκαλα. Μόλις με άκουσε αυτός ο μεγάλος συνθέτης και μου έδωσε τη σύστασή του, την οποία έχω πάντα στην καλύτερη γωνιά της ψυχής μου, είπα μέσα μου «εδώ είμαστε, πάμε για το σχολείο του πεζοδρομίου».Περισσότερα εδώ :
http://www.avopolis.gr/greek-interviews/44453-2013-02-05-07-32-05.
